عکاسی تصویرگرا چرا و چگونه به وجود آمد؟

عکاسی تصویرگرا

قدیمی ترین دسته بندی در عکاسی ، در همان سال اولیه اختراعش  ۱۸۳۹، همان زمان که می گفتند این پدیده ترکیب ( علم و هنر ) است به وجود آمد . پدیده ای که تاکنون این دو قلمرو را فراتر از مرزهای آن و در افق های تکنولوژی و رسانه ، به جهانیان شناسانده است . این تقسیم بندی در عکاسی منجر به تشکیل دسته های عکاسی تصویرگرا و ناب گرا شد . اصطلاحات رایج تر برای این دسته بندی عبارتند از ( دستکاری شده و مستقیم ) . این دسته بندی دو شیوه ی عکاسی را مقابل هم قرار می داد ؛

جیبز هیوز ، یکی از پیروان عکاسی تصویرگرا بود و معتقد بود : اگر نتوان تصویر را با یک نگاتیو به دست آورد ، هیچ اشکالی ندارد ، از دو یا ده نگاتیو استفاده کنید ؛ اما وقتی عکس تکمیل شد ، ارزش یا عدم ارزش آن باید تماما مبتنی بر تاثیری باشد که بر جای می گذارد ، و نه ابزار و وسایلی که برای ایجادش به کار رفته است .

این تفکر در تولید اثر هنری ، در قرن بعد به شکل بی سابقه ای اهمیت یافت و ایجاد کننده های سبک های پاپ آرت ، اینستالیشن ، فوتوگرافیک و … همگی به این هدف رسیدند که تحت تاثیر دادن مخاطبین در جریانات بیشمار رسانه ای ، پیامرسانی هنر ، از جمله عکاسی می باشد .

اما زیبایی شناسی مستقیم حکم دیگری داشت ، عکاسی برای آن به وجود آمد که ثبت لحظه کند ، مستقل باشد و عکاسی به شمار آید ، نه آنکه در عکس ها دستکاری شود و شگردهای ( عاریت گرفته از نقاشی ) به مدد عکاسی برسد .

 

دوره عکاسی پیشرفته در مدرسه هنری ایده

 

در سال ۱۹۰۴ ، یک منتقد هنری به نام ساداکیچی هارتمن ، عکاسی مستقیم را پایه گذاری کرد و اعلام کرد : خلاصه داستان عکاسی این است که آن قدر خوب تنظیم کنید که نگاتیو عکس کامل و بی نقص باشد ، طوری که اصلا دستکاری نخواهد ، یا اینکه اصلاحاتی جزئی برای آن کافی باشد .

بیست سال بعد از هارتمن ، اینبار ادوارد وستون که از پیروان عکاسی مستقیم بود اینگونه مطرح کرد که راه رسیدن به عکاسی از طریق واقعگرایی است .

اما دسته بندی دقیق تر عکس ها که هر کدام انشعابی قابل تفکر و تقریبا جاافتاده شده بودند توسط یک مورخ عکاسی بومونت نیوهال در سال ۱۹۶۴ صورت گرفت .

او گرایش عکاسی را به ۴ گروه دسته بندی کرد : عکاسی مستقیم ، عکاسی فرم گرا ، عکاسی مستند و عکاسی همسنگ . او آلفرد استیگلیتس ، پل استرند ، ادوارد وستون و انسل آدامز را نمونه های بارز کسانی به شمار می آورد که از شیوه ی مستقیم استفاده می کنند ، رویه ای که در آن ( قابلیت دوربین عکاسی برای ثبت دقیق تصاویر با ترکیب های غنی و وفور جزئیات برای تاویل طبیعت و انسان به کار می رود ، بی آنکه هیچگاه تماسش را با واقعیت قطع کند )

 

انسل آدامز
انسل آدامز

 

پل استرند
پل استرند

 

آلفرد استیگلیتس
آلفرد استیگلیتس

 

ادوارد وستون
ادوارد وستون

 

 

من ری ، لازلو موهولی ناگی از جمله پیروان شیوه ی فرم گرا تلقی شده اند ، این شیوه از نظر نیوهال  وسیله ای است برای مجزا ساختن و سامان بخشیدن به فرم برای خود فرم ، بدون استفاده از دوربین عکاسی و بدون توجه به عکس . در ( عکاسی مستند )  موضوع و مضمون عکس بر سایر عوامل مقدم است ، چرا که اساسا گرایش به ( ثبت بدون مداخله ، اطلاع رسانی صادقانه و صحیح و از همه مهمتر متقاعد کننده ) است .

عبارت همسنگ که از استیگلیتس وام گرفته شده ، بر استعاره های عکاسی دلالت دارد که از ( بار مفهوم عاطفی و معنای درونی برخوردارند ) . نیوهال نسبت به این دسته بندی ها بی طرف نیست و شخصا نگرش و زیبایی شناسی مستقیم را ترویج می کند که از نظر او یگانه طریق عکاسی راستین است . او عکس هایی را که واکر اونز و سایر عکاسان تحت استخدام اداره حفاظت از مزارع گرفتند جزء تصاویر مستند قلمداد می کند . استیگلیتس عکس های خودش از ابرها را از جمله همسنگ ها به شمار می آورد و نیوهال از مناظر عکاسی ماینور وایت به عنوان نمونه های دیگر از همسنگ ها نام می برد.

 

موهلی ناگی
موهلی ناگی

 

من ری
من ری

 

پنج دیدگاه و ویژگی برای عکس ها

جان سارکوفسکی در دو نمایشگاه عکاسی که ترتیب داد ، دو دسته عکس را مطرح می کند که ما می توانیم بر آن اساس عکس ها را تماشا کنیم . در نمایشگاه ۱۹۶۶ و در کتاب چشم عکاس ، که متعاقب آن منتشر شد ، عکس هایی را از لحاظ دسته بندی هنری و علمی مورد توجه قرار داد و برای عکاسی پنج خصوصیت قائل شد که آن ها را مختص این هنر می داند .

خود شی _ عکاسی با واقعیت سرو کار دارد .

جزئیات _ عکاسی وابسته به امور مسلم اشیاء است .

قاب _ عکس نتیجه گزینش است نه انگاشت .

زمان _ عکس محصول زمان است و قطعه زمان هایی جدا و ناپیوسته را توصیف می کند .

دیدگاه مسلم _ عکس چشم اندازهای جدیدی را از جهان عرضه می دارد .

 

اثر انسل ادامز
اثر انسل ادامز

 

اثر انسل ادامز
اثر انسل ادامز

 

اثر من ری
اثر من ری

 

در ۱۹۷۸ ، سارکوفسکی از طریق نمایشگاهی سیار و در یک کتاب شیوه ی تفکیکی را برای نگرش به عکس هایی که از ۱۹۶۰به بعد گرفته شده بود ، پیشنهاد کرد : آیینه ها و پنجره ها را به مثابه دو قطب یک پیوستار عرضه می دارد که عکس ها را می توان میانشان جای داد ، لیکن عکس ها را چه در نمایشگاه و چه در کتاب ، به صورت پیوستار ادامه نمی دهد بلکه به دو گروه متمایز تقسیم می کند . او آینه ها را ادامه سنت رمانتیک و پنجره ها را تداوم سنت رئالیسم ( واقعگرا ) در ادبیات و هنر به شمار می آورد .

 

اثر ادوارد وستون
اثر ادوارد وستون

 

اثر ادوارد وستون
اثر ادوارد وستون

 

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *